نه دیگر قدر می دانم ، نه دیگر قدر می دانی

نه دیگر حرف آینده ، نه بر لبهایمان خنده

دودیوانه ، دوبازنده ، دراین بازی ، چه میدانی؟

نه دبگر آن رسیدن ها ، نه شوق وذوق دیدنها

نه سوی هم دویدن ها ، عقب رفتیم پنهانی

نه دیگر نامه ای چیزی، نه آن اشکی که می ریزی

نه در تقویم رومیزی ، قرار روزمهمانی

نه دیگر فال ونه حافظ ، نه دیگر غیرتوهرگز

نه آن شاخه گل قرمز،نه گل ماند ونه گلدانی

نه دیگر قصه مجنون ، نه حرف از عشق بی قانون

نه ماندن ساعتی بیرون، نه رفتن زیربارانی

ته دیگر طعم لالایی ، نه دیگر بی تو تنهایی

نه دیگر دوستت دارم ، نه ازعشق تو بیمارم

نه تا آخر تویی یارم ، هوا سردست و طوفانی

نه دیگر نامه ای یادی ، نه حرف از بعد و پیوندی

نه می خندم ، نه می خندی دراین یلدای طولانی

نه دیگر صحبت از نازی ، نه حرف از بال پروازی

نه تصمیمی به آغازی ، در این شبهای پایانی

نه حرف از خواب و رویایی ، نه حرف از فتح دنیایی

نه قایق توی دریایی ، سکوتست و پریشانی

نه دیگر عذروکوتاهی ، نه دیگر معذرت خواهی

نه ماندن بین صد راهی ، نه خط روی پیشانی

نه دیگر حرفهای راست ، نه دیگر زندگی با ماست

همان شد که دلت می خواست ، نمانده عهد و پیمانی

نه دیگر گفتگو کردن ، نه چیزی آرزو کردن

نه حرفی روبه رو کردن ، فراموشت شدم آنی

نه حرفی ازشهامتها،نه در بوسه خجالتها

نه آن گونه حسادتها ، تو حق داری نمی دانی

نه دیگر نقطه چین بگذار،برو دست از سرم بردار

کجا عشقست با اجبار، مرا اینگونه می رانی

حرامم شد شب یلدا، تمامش کن همین فردا

نگو جای تو من گفتم ، به قلبم که پشیمانی

تقدیم به هیچ کس